Submit to FacebookSubmit to telegramSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

برادرانم یوسف نبودند
آنها را امّا به چاه در افکندم
در بیابانی که از آن کاروانی نمی گذشت
به سرزمینی که زلیخایش عاشق نمی گشت

 

زیر آسمانی که خدایش فراموشی داشت
و سیاهی سپاهش بود
برادرانم را به چاه درافکندم
آنها یوسف نبودند
چراغ بودند!

برادرانم را به چاه در افکندم
وَ بر من  
شائبه ی حسادت بستند
رَشکی امّا در جانِ من نمی خلید
من،
نور را بر نمی تافتم!

۱۲ ـ ۰۹ ـ ۲۰۱۷