«هنگامی که نویسندۀ این سطور جویای احوال مربّی و معلم‏ بزرگوار خود سید محمد اشرف‏زاده بود تا پس از مدتی مسافرت‏ و دوری به خدمتش شتابد، از درگذشت این مرد شریف آگاهی‏ یافت و از این خبر ناگهانی، سخت، اندوهگین شد. به خصوص‏ که وی بر بنده حق تعلیم و تربیت بسیار داشت و هیچ‏گاه‏ مهربانی‏ها و بزرگواری‏های او از یادم نرفته است.