Instagram



«خانۀ دوست کجاست؟
در فَلق بود که پرسید سوار

آسمان مکثی کرد.
رهگذر شاخۀ نوری که به لب داشت،
به تاریکی شن‌ها بخشید
و به انگشت‌نشان داد سپیداری و گفت:
"نرسیده به درخت،
کوچه‌باغی ست که از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به‌اندازۀ پرهای صداقت آبی است.
می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ، سر بدر می‌آرد،
پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی،
دو قدم مانده به گل،
پای فوّارۀ جاوید اساطیر زمین می‌مانی
و تو را ترسی شفّاف فرامی‌گیرد،
در صمیمیت سَیال فضا، خش‌خشی می‌شنوی
کودکی می‌بینی
رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانۀ نور
و از او می‌پرسی:
"خانۀ دوست کجاست"؟»
***

«خانۀ دوست»
فریدون مشیری

در پاسخ شعر «نشانیِ» سهراب سپهری

«من دلم می‌خواهد
خانه‌ای داشته باشم پرِ دوست
کنج هر دیوارش
دوست‌هایم بنشینند آرام
گل بگو، گل بشنو.
هرکسی می‌خواهد
وارد خانۀ پر عشق و صفایم گردد
یک سبد بوی گل سرخ
به من هدیه کند.
شرط وارد گشتن
شست‌وشوی دل‌هاست.
شرط آن داشتنِ
یکدل بی‌رنگ و ریاست.
بر درش برگ گلی می‌کوبم
روی آن با قلم سبز بهار
می‌نویسم: "ای یار،
خانۀ ما اینجاست.
تا که سهراب نپرسد دیگر
"خانۀ دوست کجاست؟"»
***