Pin It

یك گزارش كه توسط شورای ملی مقاومت ایران منتشر شده میگوید كه «برنامه تسلیحاتی» حکومت ایران كماكان «كاملاً عملیاتی است».

پرزیدنت ترامپ هفته گذشته انتخاب سختی داشت. دیپلماتهای اروپایی و یك “اتاق پژواك” در رسانه‌های اصلی اصرار میورزیدند كه وی توافق تسلیحات اتمی كه اسبق وی با حاكمان ایران در سال ۲۰۱۵ امضاء كرد را “مجدد تأیید كند”.

او نمیخواست چنین كند. ترامپ مكرراً گفته است كه برجام كاری كه قرار بوده انجام دهد را انجام نداده كه متوقف كردن و نه صرفاً به تعویق انداختن دستیابی حاكمان جمهوری اسلامی به تسلیحات اتمی است.

اما این توافق، رژیمی را كه علناً متعهد به شكست دادن آمریكا و متحدانش است را مشروع، غنی و تشجیع میكند. حالا او چطور می‌تواند به كنگره بگوید كه برجام “برای منافع امنیت ملی آمریكا حیاتی است”؟

خوب پس چرا این توافق را دور نیاندازیم؟ چند دلیل دارد. برجسته‌ترین دلیل این است که حکومت ایران خودشن را بعنوان قربانی معرفی می‌كند. آنها فریاد برآورده‌اند، “ما به سهم خود در این معامله عمل كرده‌ایم و اما آمریکا با ما این‌گونه رفتار میكند!”. نتیجه این می‌شود كشورهایی كه متعهد به برجام هستند طرف رژیم ایران را میگیرند. اتحاد دو سوی آتلانتیك بیشتر شكاف برمی‌دارد و این یك پیروزی روشن برای این رژیم می‌تواند باشد.

اما ترامپ سرانجام گزینه سوم را برگزید. او از تأیید مجدد توافق سر باز زد اما توافق را نیز فعلاً فسخ نكرد. وی روندی را به حركت در آورد تا جدی‌ترین كاستی‌های توافق را تصحیح كند. احتمال چنین نتیجه‌ای كم است اما حداقل در حال حاضر میتواند اتفاق بیافتد.

به یاد دارید كه اوباما، برجام كه مهمترین توافق محدودیت تسلیحات اتمی قرن است را نه بعنوان یك معاهده بلكه بصورت یك “توافق قوه مجریه” شكل داد. اینكار سبب كنار گذاشتن كنگره شد. عدم تأیید توافق توسط ترامپ، كنگره را وارد این معادله می‌كند و فرصتی پدید می‌آورد كه کنگره كاری كه بارها طی جنگ سرد انجام داده را انجام دهد و آن بهبود توافقات كنترل تسلیحاتی دوجانبه و چندجانبه است.

تصمیم كنگره برای اعمال مجدد تحریمهای تعلیق شده تحت برجام به این توافق پایان خواهد داد. اما، محتمل‌تر این است که كنگره، رژیم ایران را بخاطر دیگر رفتارهای شریرانه كه دولت اوباما ۸ سال نادیده گرفت مجازات خواهد کرد. حتی تونی بلینكن، معاون وزیرخارجه در دولت اوباما و یك مدافع سرسخت توافق، هفته پیش گفت كه وی از “تحریمهای هدفمند علیه رژیم ایران كه توافق اتمی را نقض نكند” حمایت می‌كند.

بعنوان مثال می‌توان تحریمهایی بواسطه ادامه توسعه موشكی رژیم كه میتواند كلاهك اتمی به اهداف در هر كجای جهان حمل كند، تعقیب تهاجمی كسب هژمونی روی همسایگانش، حمایتش از رژیم قتل‌عام‌كننده اسد در سوریه و نقض حقوق بشر در داخل ایران، اعمال كرد. برجام اعمال چنین تحریمهایی را برعكس ادعاهای رژیم ایران و برخی گزارشات رسانه‌ای، محدود نمی‌كند. چنین تحریمهایی می‌توانند هم پیام مشخص بفرستند و هم اعمال فشار كنند.

عدم تأیید توافق اتمی توسط ترامپ، در عین اینكه قابل توجه است ولی تنها بخشی از یك استراتژی گسترده‌تر است. دیگر عناصر كلیدی این استراتژی شامل احیای مجدد «اتحادهای سنتی و شراكت‌های منطقه‌ای» آمریكا و ابقای «یك تعادل قوای باثبات‌تر در منطقه» و نفی تأمین مالی و مشروعیت بین‌المللی سپاه پاسداران با نامگذاری تمامیت آن تحت یك دستور اجرایی «تروریسم جهانی» است.

عدم تأیید تا همینجا هم یك نتیجه مثبت داشته است. رئیس جمهور فرانسه امانوئل ماكرون و چندین رهبر اروپایی حالا دیگر بنظر میرسد كه آماده‌اند كه سراغ رهبران رژیمایران بروند و (در عمل) بگویند: «ما باور داریم كه شما در حال توسعه اتمی نیستید و قصد آنرا نیز ندارید. اما ما باید با كاخ‌سفید كنار بیائیم و اگر او ما را بین بازار آمریكا و بازار ایران مخیر كند، ما چكار كنیم؟ پس چرا چند تغییر جزئی را وارد نكنیم؟»

رهبران اروپایی اگر هم به زبان نمی‌آورند باید ولی بدانند كه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تأیید نكرده كه رژیم ایران دارد در كادر مشخص عمل میكند. اولی هاینونن، همكار من و یك معاون مدیركل سابق آژانس می‌گوید: «با دقت در گزارشات آژانس تا به امروز، ما نمی‌توانیم نتیجه‌ بگیریم كه ایران بطور كامل به همه التزاماتش طبق برجام دارد عمل میكند. كلمات بكار گرفته شده در بیانیه‌های آژانس كافی نیست كه با درجه بالایی از اطمینان نتیجه‌گیری کرد».

شاید بدتر از اینهم باشد. یك گزارش كه توسط شورای ملی مقاومت ایران منتشر شده میگوید كه «برنامه تسلیحاتی» حکومت ایران كماكان «كاملاً عملیاتی است». این گزارش چهار مجتمع نظامی كه دارای تونل‌های زیرزمینی گسترده‌ای هستند و «امكان پنهان كردن فعالیت روی پروژه كلاهك جنگی» را می‌دهند، مشخص می‌كند. این گزارش می‌افزاید كه متخصصین كره‌شمالی «بطور خاص در بخشهایی طراحی پروژه كمك‌كننده بوده‌اند».

با اطمینان باید گفت، بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی باید به همه جای این سایتها سر بزنند. اما حاكمان ایران اعلام كرده‌اند كه تأسیسات نظامی خارج محدوده است. اطمینان خاطر دادن‌های سخنگویان دولت اوباما كه برجام اجازه بازرسی «در هر زمان و هر جایی» را می‌دهد اجرا نشده است.

افزودن الحاقیه‌ها به برجام میتواند این نقض خطرناك را ترمیم كند و بندهای «مهلت‌‌دار» كه محدودیتها را از ۶ سال دیگر در بكارگیری سانتریفیوژهای پیشرفته كه راحت‌تر قابل پنهان كردن هستند، غنی‌سازی اورانیوم در ابعاد صنعتی، بازپروری پلوتونیوم، و دیگر عناصر برنامه اتمی تسلیحاتی ممنوعه ایران، برمی‌دارند را حذف كنند.
پرزیدنت ترامپ هفته پیش گفت كه هدف وی “بستن تمامی مسیرهای رژیم ایران به تسلیحات اتمی است”. آلترناتیو اینكار مثل مورد كره‌شمالی پشت گوش انداختن موضوع توسط دولتهای متوالی است.

در حالیكه توافق فعلی در جای خود محفوظ است،  حامیان اصلی تروریسم جهانی میتوانند طی حدود یك دهه زرادخانه موشكهای قاره‌پیمای اتمی داشته باشند كه توسط دوستانشان در پیونگ یانگ تولید شده است. ملاهای حاكم بر ایران بعد میتوانند از آنها برای دستیابی به جاه‌طلبانه‌ترین اهداف خود استفاده كنند. ما میتوانیم امیدوار باشیم كه این اتفاق نیافتد. اما همانطور كه من اولین نفری نیستم كه این را میگویم، امیدوار بودن، یك استراتژی نیست. در این مورد، بیشتر شبیه یك تسلیم با سرعت كُند است.
 
واشنگتن تایمز-۱۷ اكتبر ۲۰۱۷-به قلم: كلیفورد  می، رئیس بنیاد دفاع از دمكراسی‌ها