«بعضی امور را در جامعه ی بشری امروز نمی شود به رای عمومی گذاشت و بود و نبودشان را منوط و مشروط به رای شهروندان یک جامعه ــ در مورد نظر ما، ایران ــ کرد. مانند همه ی حقوق پایه ای انسان که در اعلامیه جهانی حقوق بشر و منشور ملل متحد تعیین و تصویب شده اند»

اگرچه دفاع از خود در مقابل دیگرى، و دفاع از مرزها در مقابل متجاوز، همیشه به عنوان امورى مقدس در فرهنگ ملتها ثبت شده، اما به دست گرفتن سلاح براى کسب و اعاده حاکمیت ملى، از نظر دولت‌های غاصب ِحاکمیت ِ ملىْ، عملى مذموم و شایسته اشدّ مجازات عنوان میشود.

این روزها آنچه که “مردگان متحرک و یا زامبی‌ها (zombie) نامیده میشود، بیش از هردوره‌ای دیگری در تاریخ معروف و مشهور شده‌اند. شما نیز حتما در مورد مفاهیم زامبی ها هم شنیده و هم خوانده‌اید. اما برای ورود به بحث یک یادآوری کوتاه خارج از عریضه نیست.

بعد از قیام سهمگین دى ماه، که مثل پتک بر سر رژیم به صورتى فرود آمده که رژیم هنوز علیرغم سرکوب بسیار و گسیل داشتن نیروهاى خود به تمامى شهرهاى کشور، علیرغم دستگیرى بیش از هشت هزار نَفَر، علیرغم به راه انداختن ماشین هاى مرگ خاموش در زندانها، علیرغم تهدید ها و خط ونشان کشیدن براى تظاهر کنندگان و علیرغم که نمایندگان تمامى دسته بندى هاى حاکم در ضرورت کشتار و سرکوب موضع علنى مشترک گرفتند، اما تمامى ناظرین بین المللى و تحلیلگران سیاسى که قصد رساندن امداد غیبى به رژیم ولایت فقیه را ندارند، بر این نکته انگشت گذاشتند که "آنچه در ایران اتفاق افتاده، یک انقلاب است "*

صفحه1 از714